Bazen bir cümle, uzun süredir baktığın şeyi başka bir yerden görmene yardımcı olur. Benim için bu cümlelerin değeri, her duruma uygulanacak kesin kurallar olmaları değil; yeni bir soru açmalarıdır.
Hazır cevaplara değil, gerçeğe bakıyorum.
Bir açıklamayı kabul etmeden önce kendi deneyimimde nasıl çalıştığına bakmak isterim. Bildiğimi sandığım şeyi sorgulamak, otodidakt öğrenme biçimimin de önemli bir parçasıdır.
Hakikate sadığım, kendime değil.
Bir düşüncemin yanlış olduğunu görürsem onu yalnızca bana ait olduğu için savunmak istemem. Önemli olan haklı çıkmak değil, gerçeğe yaklaşmak.
Bir insan, kendisine öğretilenlerle sınırlı değildir.
Öğrendiğin bir kuralı bugün yeniden inceleyebilirsin. “Ancak herkes memnun olursa değerliyim” veya “Her zaman aynı güçte olmalıyım” gibi bir düşünce hayatında nerede çalışıyor? Bir örneğe bakmak, genel bir hükümden daha açık bir başlangıç olabilir.
Küçük adımlar da yoldur.
Gelişim yalnızca büyük bir sonuca ulaşmak değildir. Bugünkü kapasiteni görmek, bir denemeden bilgi almak ve gerektiğinde yönünü yeniden değerlendirmek de bu yolun parçası olabilir.
Kendine sor
Şu an hangi düşünceyi gerçek kabul ediyorum? Bu düşünce hangi olaya dayanıyor? Aynı olaya başka bir yerden bakabilir miyim? Bu soruların tek bir doğru cevabı olmak zorunda değil.
Benim öğrenme ve çalışma yaklaşımımı veya Kahriman Metod’u daha ayrıntılı okuyabilirsin. Hakikat hafifletir.
